Eindelijk is Irma Heeren weer blessurevrij

door: Rolf Bos

In de schemering wandelde Irma Heeren zondagmiddag laat met vriendin Chris hand in hand het nevelige Warandepark uit. IJsmuts op, goed ingepakt tegen de kou en intens tevreden dat ze weer pijnvrij had kunnen lopen. Achtste was ze geworden bij het jaarlijkse crossgala, een uitslag die er weinig toe deed.

Alles staat voor Heeren in het teken van 4 april 2004, de datum van de Rotterdamse marathon. Elk weldenkend sportmens had er al lang een punt achtergezet. Al 36 jaar en dan achter elkaar een opeenstapeling aan blessures. Maar Irma Heeren is geen gewoon mens. Na een depressieve zomer vol blessureleed is de atlete weer terug.

Ze was mondiaal al eens de beste in sporten waar zwemmen, fietsen en lopen samen komen, bij trien duatlon, maar n droom bleef bestaan: deelname aan de olympische marathon. Vier jaar geleden, in de aanloop naar de Spelen van Sydney deed ze een verwoede poging, maar haperde het motortje in de kwalificatiemarathon van Rotterdam.

Je kunt me wat met die 42 kilometer, riep ze nadien, en ging het lopen weer combineren met fietsen en zwemmen. Prompt werd ze een paar maanden later in Almere Europees kampioene triatlon. Nooit meer een marathon, riep Heeren na die wedstrijd in het stadhuis van Almere. Niets veranderlijker echter dan Irma Heeren.

In 2001 stopte ze met de duatlon. Vier maal was ze in deze discipline wereldkampioen geworden - 'de prikkel was weg' - en ging ze zich tot vreugde van bondscoach Gerard Nijboer toch weer op de wegatletiek richten. Begin dit jaar, in de voorbereiding op de marathon van Rotterdam, waar ze een vroege kwalificatie voor 'Athene' hoopte te behalen, ging het echter mis.

Bij de Twintig van Alphen werd de atlete, die een maand eerder in woonplaats Harderwijk nog nationaal kampioene veldlopen was geworden, door een medeloopster in de berm gelopen.

Heeren verstapte zich, dacht eerst nog dat er niets aan de hand was, maar stond uiteindelijk met een gescheurde achillespees twee maanden buitenspel. Toen ze weer wilde beginnen kreeg ze last van een knie, waarna er ook nog eens een kwetsuur in het scheenbeen ontstond.

'Zes maanden stond ik op nonactief', zegt ze, 'ik kon mijn conditie alleen thuis op de hometrainer nog op peil houden.' Was partner Chris er niet geweest, met wie ze sinds 1999 getrouwd is, dan was ze gestopt, zegt ze in het kille Warandepark. 'Ik had de moed al opgegeven, maar zij was voor mij echt de drijfveer om het nog eens te proberen. Zij zei dat ik geen overhaaste beslissingen moest nemen.'

Het was een verdrietige periode, zegt Heeren. Ze zat de afgelopen zomer 'geestelijk en lichamelijk' in een diep dal. Partner Chris Bertrams, zelf triatlete, trok haar omhoog uit de diepte. 'We gingen stappen, waarbij ik soms bier en wijn dronk, iets wat ik voorheen bijna nooit deed. Wat belangrijker was: Chris liet me weer vooruitkijken.'

Met een nieuwe trainer, Gerrit Bosch van de Harderwijkse vereniging Athlos, werd een plan uitgestippeld dat haar naar een tijd van 2.30 op de 42 kilometer van Rotterdam moet brengen. 'Het is drie maal mis gegaan met marathons, maar ik moet het gewoon nog een keer proberen. Ik krijg spijt als ik niet alles op alles heb gezet om dat doel te bereiken. Het is nu of nooit, over vier jaar, als de Spelen in Peking zijn, ben ik 41.'

De grillige Heeren werkte al bij de politie in Middelburg, ze droomde ooit van een baan als fysiotherapeute en het bezit van een pannenkoekenhuis, maar tegenwoordig werkt de ereburgeres van Harderwijk net als partner Chris halve dagen bij Shimano, de fabrikant van fietsversnellingen. 'Ik hoef niet fulltime met de sport bezig te zijn.'

Zoals ze ook niet, in tegenstelling tot vele andere Nederlandse atleten, op trainingskamp hoeft naar verre oorden als Kenia of Albuquerque. 'Ik train het liefst thuis. En als het een koude winter wordt, dan kleed ik me daar toch op als ik ga trainen?'

Twee weken geleden was Heeren voor het eerst weer terug aan het hardloopfront. Ze werd derde, en beste Nederlandse, bij de sterk bezette Zevenheuvelenloop. 'Dat was een geweldige opsteker. Ik was na die lange periode van stilstand toch onzeker. Pas in september ben ik weer met de trainingen begonnen.'

Vroeger vloog ze er bij elke wedstrijd in, maar ze heeft geleerd van het verleden. Ze zal in de aanloop van de Rotterdam aan de nodige wedstrijden meedoen, in Soest, Egmond, Schoorl, de NK veldlopen in Holten en Alphen. 'Ik zal hrd lopen, maar het zijn vooral testwedstrijden.'

Want het echte doel ligt verder. 'Op 4 april, wanneer de marathon van Rotterdam wordt gelopen.' O ja, verbetert ze zich snel, daarna schemert er natuurlijk nog een veel hoger doel: 'Deelname aan de olympische marathon.'